Onderzoek van psycholoog Brad Bushman spreekt de theorie tegen dat het afreageren van woede helpt om stoom af te laten.
Integendeel: roepen, slaan of dingen kapotmaken voedt de agressie eerder dan dat het die vermindert.
Wie boos is, doet er beter aan om eerst een rustmoment in te bouwen, afstand te nemen en de emoties te laten bedaren. Pas wanneer de rust is teruggekeerd, ontstaat er ruimte om na te denken over de oorzaak van de boosheid en op zoek te gaan naar een constructieve oplossing.
Dit sluit nauw aan bij de methode van de Verzoenbloem. Die leert kinderen om bij boosheid eerst halt te houden en tot rust te komen. Dat kan door even weg te stappen, rustig te gaan zitten of het gezicht met water te wassen.
Het belangrijkste is dat kinderen leren afkoelen zonder hun woede op iets of iemand af te reageren. Door letterlijk en figuurlijk een stap terug te doen, krijgt de boosheid minder kans om verder aan te wakkeren.
Geen stoom aflaten, maar afkoelen en de juiste temperatuur behouden 😉
Dat is de kracht van de Verzoenbloem.
Waarom zelfs niet op een kussen slaan?
Omdat je kinderen daarmee niet leert om hun agressie onder controle te krijgen, maar wel dat ze hun woede fysiek mogen afreageren, zolang ze maar op iets anders slaan. Vandaag is dat een kussen, morgen misschien een deur, een raam, een bushokje, een auto of zelfs een dier.
We willen kinderen net leren dat geweld geen goede manier is om met boosheid om te gaan.
De Verzoenbloem leert kinderen om op een rustige en respectvolle manier met hun gevoelens om te gaan. Want boos zijn op zich is helemaal niet verkeerd. Boosheid kan zelfs een belangrijk signaal zijn dat er iets niet goed loopt, bijvoorbeeld wanneer iemand onrechtvaardig behandeld wordt.
Het gaat er dus niet om boosheid te onderdrukken, maar om kinderen te leren wat ze ermee kunnen doen: hun gevoelens herkennen, tot rust komen, woorden geven aan wat hen dwarszit en op een constructieve manier naar een oplossing zoeken.